Men eet hier boter. Men eet hier boter alsof het de laatste dag is. Van smeren is geen sprake. Men snijdt. Zelf tracht ik hardnekkig de koelkast koude boter te smeren. Het biologische brood hier leent zich daar prima voor, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is geen doen. De inwonenden hier snijden daarom hun boter in plakken net onder een halve centimeter dik. Zulke plakken hebben toch nog een licht krullende natuur wat het goed mogelijk maakt je boterham volledig te bedekken met juist onder elkaar geschoven plakken stijve room die je dan nog stevig aan dient te drukken. Hier voegt men naar believen kaas of marmelade aan toe. Als de marmelade zich onverhoops toch op het brood, maar naast de boter begeeft is het niet ongebruikelijk nog wat boter boven in de marmelade te drukken.

De boter escapades zijn een van de zeer weinige ongezonde eetgewoonten die men hier kan waarnemen. De inwonende Boeddhisten hier eten gezond op het ziekelijke af. Biogiologische vijf elementen ajurvedische, seizoensgebonden, klimaat compenserende, vochtuidrijvende, galblaasmasserende maaltijden zijn de norm. Men is hier niet ongezond bezig. Men is hier arm, dat wel. Wie leeft om te mediteren, leeft niet om te werken en werkt ook niet om te leven. Wie leeft om te mediteren mediteert en heeft geen nagel om z’n kont te krabben – maar een goed humeur desalniettemin.

De mensen hier zijn arm en slank of te dun. Zouden armen door de eeuwen heen zo geneigd zijn tot vet eten, dat drang tot vet eten in armoedige tijden onderdeel menselijk genoom is geworden? En ach wat zou het, is het lekker?

…een intuitieve benadering van kookkunst…
Later meer over intuitief koken, een zeer geestverruimende bezigheid, hier eerst het eerder beloofde recept van appelcompote.

Neem flinke kist met appelen en een enorme pan. Ik heb hiervoor van die geel groene appelen gebruikt die lekker zijn om te eten, maar beter om mee te koken. Daarmee onderscheiden ze zich van hun soortgenoten die wat melig smaken maar ook wel kunnen worden gebruikt om te koken.

Houdt bij de hand cacao, rozemarijn, honing, gember, kaneel in genoemde volgorde.
Als je met deze ingredienten voor ogen geen visioen van appelcompote hebt kun je desalniettemin trachten het recept te volgen, maar om trouw te blijven aan de idee van intuitief koken, doe je er goed aan met een open geest door je keukenkastjes te blijven neuzen totdat er zich een beeld vormt van de appelcompote. Pas daartoe de ingredienten naar eigen inzicht aan.

Schil de appelen, ontdoe ze van klokhuizen.
Zet de appels op met een beetje water (zodat ze niet ogenblikkelijk aanbakken).
Wacht even.
Voeg snufje cacao toe, zo weinig dat u het gevoel heeft dat het de moeite niet is. Doe eventueel hetzelfde met wat cardamon.
Voeg wat rozemarijn toe. Mag veel, maar ik heb het gehouden bij een beetje. Zo´n beetje waarvan je nog net denkt dat het er toe doet.
Voeg zoveel honing toe als lekker.
Voeg flinke hoeveelheid gember toe, veel meer dan je op enig ander recept zou aantreffen. Gember heb ik in een onnadekende bui eens door een knoflookpers geprobeerd te duwen. De knoflookpers begaf het. Gember laat zich echter prima raspen op een fijn raspje.
Roer alles goed door elkaar. Zie hoe de appels het beginnen te begeven, ze maken moes van zichzelf als we niet oppassen.
Voeg kaneel toe.
Kijk zacht roerende toe hoe de appels steeds verder verdwijnen. Haal op het juiste moment de pan van het vuur zodat er nog iets van structuur in enkele appels zit.

De fijnbesnaarden onder u zullen hebben opgemerkt dat dit recept ook in harmonie is met de principes van vijf elementen koken.

Eet op en / of stop het in een weckpot.