Okee, ik geef het toe. Ik kijk af en toe op boingboing. En boingboing kijkt weer elders. En ook elders kijkt men verder en daar zagen zij Christenen. Biddend. Voor een kalf stier. In een wanhopige poging de economie te redden.
Ik denk vaak dat de culturele afstand tussen Europese landen en de VS veel groter is dan die tussen Europese landen en Japan. Japanners zijn raar, maar hebben nogthans… eh.. weet ik niet, want ik begrijp ze niet. In ieder geval komen uit de VS media-uitingen die me bang maken voor de inwoners.
Het zal wel zo zijn dat ik er geweest heb moeten zijn. Ik ga pas als ik geld toe krijg.

Meer ter zake, zouden deze mensen ooit de bijbel lezen?

In de supermarkt droegen de cassiere en haar collega identieke mintgroene hoofddoekjes, keurig conform de drie kleuren groen van het supermarktuniform. Zou een blanke bekakte marketingpief van het supermarktbedrijf op het idee zijn gekomen bijgekleurde hoofddoekjes te leveren? Altijd verwonderd over samenleving en medemens bevroeg ik de cassieres.

‘Jullie dragen identieke hoofddoekjes? Die horen bij jullie uniform?’
Een vraag met een hoog ‘Speel je viool?’ gehalte.

‘Ja, je mag hier alleen groene hoofddoekjes.’

Oh. Och. Doch vermoed ik enkele moslima’s te kennen die principieel zwart dragen. Is de groene hoofddoek een schijnoplossing voor stugge doekdragers in uniform? (Die zich plots ontpopt in een krantenkop: ‘cassiere weigert baan wegens verplichte groene doek’?) Het zijn geen rechters, griffiers, politiebeambten of andere gezagsdragers.

‘Het ziet er natuurlijk raar uit als mensen allerlei kleuren gaan dragen bij een groen jasje,’ voegde ze me nog ongevraagd toe. De cassierre was allicht leep genoeg, u moet begrijpen, ik kom uit de provincie. De stad Groningen. Daar woon ik niet meer, maar het gaat nooit over. Groningers kleden zich notoir slecht en staan zich er op voor.

‘Is het heus? Dit moet van jullie baas?’

‘Nee, we hebben het zelf bedacht.’

…. de gloriedagen. Het scheen dat ze er altijd nog aan moesten komen, maar ineens leken ze achter de rug. Geen idee wanneer ze precies te duiden, maar het moet enkele maanden hebben aangehouden. Ze voelen zacht en tevreden aan. Wellicht dat ze ten tijde van de beleving hoge pieken kenden met door adrenaline geinstigeerde trillende vingers. Als hij het zich kon herinneren wist hij of ze zelfs ronduit onbehaaglijk aangevoeld konden hebben. Nu, zo stelde hij zich voor, was het als herinneringen aan een gelukkige jeugd. Hoewel ook het overkomen van groot leed een gevoel van voldaanheid kan brengen. Of een gedragsstoornis.

Ach, de hoogtijdagen, achteraf leek alles zo relatief. Vooral als je het je niet meer kon herinneren. Zou hij opnieuw trachten zijn kunnen te overtreffen? Of was het een mens slechts eens gegeven gloriedagen te beleven, bewonderd te zijn om nadien slechts tevreden en met gepaste bescheidenheid aan die prestaties terug te denken. Ergens, dacht hij, zou dat makkelijker zijn als ik toch wist wat mijn gloriedagen geweest zijn. Als alle herinneringen aan grote gebeurtenissen voelde ook zijn gloriedagen kleiner dan ze geweest moeten zijn. Wellicht waren het ook slechts gloriedagen geweest en geen hoogtijdagen, mijmelde hij vergeefs zoekend naar betekenisgeving aan een leeg gevoel van herinnering. Al waren het slechts flarden, zodat hij een voorzichtige inschatting kon maken of zijn glorie- en hoogtijdagen samen waren gevallen. Wellicht toch dat zijn hoogtijdagen nog kwamen.

En nog een zucht. Godverdomme, hij had ze niet willen missen.