Zie hier een raar zeebeest, we noemen haar Siphonophore, ofwel Foobje. Foobje lijkt een beest, maar is eigenlijk de Borg van de onderwaterwereld, Foobje is een samenwerkende verzameling rare zeebeesten.

Ik ben linkshandig en als kind had ik angst om te zwemmen, vooral in diep of troebel water. Dit wordt eenvoudig verklaard doordat ik in een vorig leven op gruwelijke wijze aan mijn einde gekomen ben nadat een mede-matroos mij met een mes in m’n rug stak en over bakboord duwde. Te water ben ik door de zuigende werking van de stroming langs het snel zeilende schip kopje onder getrokken. Het voelde als onzichtbare tentakels die mijn benen grepen.

Dit is de enige herinnering die ik nog uit dat leven heb. Hoewel het geen prettige herinnering is, koester ik hem toch maar. In mijn volgende incarnaties heb ik er mogelijk twaalf doorgebracht als Foobje. Haar verzamelde aard geeft Foobje eeuwig leven, ik herkende haar meteen.

U kent het, december. Druk met familiebezoeken, sommige hebben daarenboven het ongeluk jarig te zijn. Je kunt je verjaardag niet zelf uitkiezen, maar jarig zijn in december straalt toch op de persoon af en maakt hem niet sympathieker. Zo zeg ik het om beleeft te blijven.

Enfin, de 26ste ochtend bent u ineens thuis en er rest niets dan oud brood. Verkeerde planning? Nee, plannen is voor saaie mensen. Ontbijt?

Een ei in een diep bord, voeg meer melk toe dan je zou voor een ommelet. Flinke schep suiker (of twee) en kaneel. Met een vork rustig klutsen zodat het net niet over de rand van het bord klutst. Drenk het oud brood snee voor snee en leg ze sopperig in een hete koekepan*. Niet te lang, ze mogen lekker sopperig blijven.

Suiker met kaneel mengsel dat u nog in een klein bakje achter in het kastje had staan tevoorschijn halen. Soppig gebakken wentelteefjes op een bord. Strooien. Jummie.

*Ze kunnen me wat, koekenpan is gewoon een lelijk woord

Jarig zijn maakt oud. En moedeloos. En ijdel. Gister heb ik een bril uitgezocht. Twee brillen zelfs. Vroeger had ik altijd gewoon één bril, maar brillen worden nu verkocht als mode-accesoire. Ik heb mezelf gister de hele dag in de spiegel staan aankijken, met kritische blik. Ik zocht een bril die mij er vooral jonger en hipper doet uitkomen dan ik oud en kaal lijk zonder. Maar natuurlijk wel nonchalant genoeg zonder slonzig te worden.

Nu heb ik twee brillen in bestelling. Mijn vriendin heeft eindelijk toegegeven dat ze mijn oude bril ook helemaal niet zo leuk vond. 4 jaar voor aap gelopen dus, en ik moet nog ruim 3 weken voordat m’n nieuwe brillen er zijn. Maar dat was gister.

Vandaag heb ik de ganze dag in een nieuwe duster door mijn huis gebanjerd. Als een verlopen pornoster tussen twee opnamens, volledig in de relaxstand. En ik realiseerde me dat vooral huisvaders in dusters lopen. Het was een wens van me die duster, ik begeerde een duster, ik zag het als een lifestyle gadget, als een bril of als mijn kleine laptopje. En ik wil hem nog steeds, meer dan coolness en good looks wil ik mijn duster. Is dat het? Ben je 32 en dan zijn cool, hip & sexy irrelevant geworden? Net als popmuziek?

Terug naar gister weer, was mijn nichtje jarig, ze is niet kaal, maar wel 36. Ik ben blij dat ik er nog niet zo erg aan toe ben. Ze verkeert in goede staat hoor m’n nichtje, althans afgelopen zaterdag nog en ze wekte toen ook de indruk best gelukkig te zijn. Maar toch. Ik heb het gevoel dat het een beetje sneu is om 36 te zijn. Of 32. Al is 32 al iets minder erg dan 31 en dat was ik gister ook nog. 31 is gewoon een lelijk getal, vraag iedere wiskundige, zelfs van alle priemgetallen is 31 de lelijkste.

Vandaag ga ik er verwarde blogs door schrijven, m’n huid veroudert, ik heb één zweetvoet (1), en ik hoef natuurlijk niet op te houden met leven omdat ik na 3 jaar besef dat ik geen twintiger meer ben, niet kan rekenen en geen zin heb om deze blog af te schrijv