De werkelijkheid is altijd nog vele malen surrealistischer dan u zelf bij elkaar had kunnen dromen. En in deze werkelijkheid heeft Microsoft een jaren tachtig synthesizer uitgevonden een programma ontwikkeld om muziek te vermoorden.

Wat is het? Als u tegen een Microsoft-geinfecteerde computer zingt, gaat deze er zelf een muziekje bij bedenken. Dat klinkt al als een slecht idee, maar het is nog veel erger. It’s all part of Bill Gates’ plan to destroy cool things—in this case, music—with computers, resulting in global nerd domination.

Het is fascinerend – en in a twisted way inspirerend – hoe geestesdood een miljarendenbedrijf kan zijn. Het staat buiten kijf dat het voor uw geestelijke gezondheid beter is software van dit bedrijf te mijden. Twijfel? Zie hier de Microsofts eigen reclame voor dit wanproduct. Bedenk wel, het gaat hier niet om een ontslagen ambtenaar met een mislukte startup die z’n doelgroep nog niet helemaal in het vizier heeft.

Hieronder een voorbeeld van wat Microsoft doet met de Beatles, Microsoft zet aan tot moord:

Als je uit Amsterdam komt is alles de provincie. Als je uit Groningen komt is alles ommeland. Als je uit Winschoten komt… Op station Utrecht wacht een meisje op de trein naar Groningen. Ze heeft zich zwart gekleed en ze kijkt een tikje gespannen in het rond. Ik schat haar nog geen dertig. ‘Komt hier de trein naar Groningen?’ vraagt ze met een lichte tril in haar stem. Ze wijst erbij naar het bord boven het perron. ‘a-zijde: Leeuwarden, b-zijde: Groningen’ staat er. En in de hoek: ‘Spoor 11b’. Ik kijk haar aan. Ze is niet aantrekkelijk. Haar ogen hebben hangende hoeken en een platte grauwe blik kijkt mij vlak aan. Wat erg als je zo bent.

‘Ja,’ zeg ik , ‘het deel voor Leeuwarden komt eerst. Dan het deel voor Groningen.’ De vlakke blik in haar ogen maakt plaats voor paniek. ‘Het deel voor Groningen wordt eraan vast gekoppeld,’ voeg ik daarom toe. Het helpt een beetje. ‘Ik moet ook naar Groningen,’ zeg ik nog. Ze ademt uit. ‘Ik ook, ik moet ook naar Groningen, ik ga naar Winschoten.’ De trein naar Leeuwarden rolt nu daadwerkelijk binnen. Ze slaat hem argwanend gade.

‘Kom je uit Winschoten?’ het is een beleefdheidsvraag, die stel ik zelden. ‘Ik kom uit Leiden, ik had een vrijgezellenfeest, ik ga nu terug naar Winschoten.’ Ik vermoed dat ze niet vaak terug naar Winschoten gaat. Ik vermoed dat ze Winschoten bijna nooit verlaat. ‘Wil je je hele leven in Winschoten blijven wonen?’ vraag ik daarom. ‘Oh zeker!’ reageert ze snel. ‘Ja hoor, Winschoten is een prachtige stad.’ Ze noemde Winschoten echt een stad. ‘Zoals Leiden, dat is me echt veuls te druk, Groningen ook, veuls te druk.’

Och arme.

‘Heb je veel geslapen vannacht?’ ‘Nee niet echt, maar dat kan ik weer inhalen.’ ‘In de trein…’ ‘Nou, nee ik moet wel een beetje opletten waar ik allemaal langs kom.’ ‘Groningen is het eindstation.’ ‘Ja,’ de paniek is weer terug en haar ogen schieten heen en weer. Ze probeert zich even in te denken hoe het zou zijn als Groningen niet het eindstation zou zijn. Dat zou hoe dan ook, niet goed zijn. Verschrikkelijk zelfs. De trein naar Groningen rolt binnen en kust de trein naar Leeuwarden. ‘Gelukkig staat er op dat’ie naar Groningen gaat. Mooi.’

In de trein schreef ik dit, maar op het perron van Groningen flitsen we nog langs elkaar. Een metamorfose: ze is ontspannen, ze heeft lichtjes in haar ogen, ze is nu gewoon een meisje. Zag ik het in Utrecht dan helemaal verkeerd?

Als iets heel erg is, kan dat nog veel erger worden door er niets over te zeggen. Een voorbeeld uit Nova:

Een geschminkte man vermoordt kinderen in een kinderdagverblijf. De expert (…) op tv denkt dat de man een stoornis heeft, maar het is moeilijk te zeggen, want er zijn weinig gegevens.

Knap hoor.

Had hij het specifiek op de kinderen gemunt? ‘Wel, hij moest door een veiligheidssluis en een code intikken
dus ik denk dat hij wel iets wilde bereiken. ‘

Hij was geschminkt? ‘Ja, dat duidt op een ritueel.’

Ook weet de expert nog te melden dat het heel wreed is en dat je het moeilijk kan zien aankomen.

Ik wil minder experts op tv.