Ik heb een spoorboekje gezien. Ineens lag hij daar op een bureau van een grijze collega. Flashbacks. Nostalgie. Een herinnering aan oude verwondering, dat al die treinen in één zo’n boekje passen. Het systeem met tabellen en verwijzingen, het heen en weer bladeren om de overstap erbij te zoeken.

En dan weer verbazing, het betrof een spoorboekje uit 2009. Mijn blik gleed over het bureau van het spoorboekje via een telefoon naar een flatscreen met daarvoor een toetsenbord.

Ik herhaal, 2009, ik zag een spoorboekje.

“Het was net weggeëbt, de veiligheid, maar nu is het weer helemaal terug,” aldus een bezorgde burger uit Barendrecht. Hij woont een paar honderd meter van Schiphol kerncentrale chloorgasfabriek het spoor.

Was de veiligheid weggeëbt, maar nu terug? Nee, natuurlijk niet. Er is daar net een trein gecrasht en de belastingbetaler is helemaal van zijn à propos. Komen er dan ook nog camera’s in zicht, wie zou er niet bij wegebben?

Wat nu te doen? “Wachten op de volgende klap,” hij heeft een snor. Dat lijkt me inderdaad het allerbeste dat hij kan doen. En meespelen in de loterij natuurlijk. Het blijft hachelijk. Hoewel volgens de burgemeester van Barendrecht alle overlevende passagiers juist ontzettend veel geluk hebben gehad. Tja, zo kan je het ook zien, lang niet iedereen treft het geluk van een treinongeluk immers!

Vleeseters hebben een psychische afwijking: vlees eten. Eten is niet het probleem, maar de emotionele verbondenheid met het gegetene duidt op een ongezonde hechting, grenzend aan een eetstoornis. Zie de nauwelijks inhoudelijke reacties (twee columns al) van Ephimenco op het verzoek minder vlees te eten hier en hier.

Zijn vegetariers drammerig zoals Ephimenco beweert? Soms. Niet drammeriger dan andere pussing-my-one-issue-mensen dunkt me. Als niet-drammerige vegetarier kom ik ook regelmatig drammerige vleeseters tegen. Veel vleeseters raken namelijk in lichte paniek als ze horen dat iemand vegetarier is. Spontaan komen ze met betogen vol drogredenen, vaak onder het uitstoten van zenuwachtige lachjes. Zo ook hier, de mensen die minder vlees als oplossing voor milieuproblematiek aandragen worden onmiddellijk ad hominum aangevallen. Het is een Hindoe!  Laten ze hun eigen koeien eerste eens opeten, want die schijten teveel! Bovendien is er ook nog overbevolking, laten we het daar eens over hebben!

Als Indiers meer koeien zouden eten, komen er dan meer of minder koeien in India denkt u? En overbevolking als ‘het’ probleem, daarmee kunnen we vanaf nu iedere discussie doodslaan. CO2? Files? Migratie? Werkloosheid? Dure gezondheidszorg? Alle grote stadsproblematiek? Armoede? In twee zinnen koppel ik ze allemaal aan overbevolking. Zolang daar geen endlösung voor is moeten we misschien maar iets minder vlees eten?