Wat een gestommel in de straat. Wie gaat daar… he? het zijn kleine kin.. fuck! 11 november. Katholieke schooiers, of zo. Elk jaar hetzelfde.

Licht uit.

Wat heb ik in huis?
Niets.
Stilte.
Luisteren.
Ik heb mandarijnen.

Licht in de gang is nog aan. Snel uit doen. En in de keuken, voordat de kleintjes van de buren door het achterraam zien dat er iemand thuis is.

Met die kleine knullige lampionnetjes van ze, etteren ze luidkeels door de buurt. Hebben we geen bitterkoekjes of zo? Nee, die heb ik natuurlijk allemaal al op. Jodenkoeken, maar daar kan je niet mee aankomen.

Aaargh! Mijn laptop, dat blauwe beeldschermschijnsel is natuurlijk buiten te zien! Uit, sneller, dicht! Hebben we geen lollies achter in het kastje? Achter in het kastje hebben we altijd… Ik heb alleen Mona’s Ik En Mijn Chocolademousse. Elk een klodder in het toch al plakkerige knuistje?

Ik kan ze een kopje thee aanbieden zoals hoe heet die ouwe in Drouwen vroeger deed, aan de lemenweg. Hoe heette die nou? Zo’n ouwe vent, bejaard alleenwonend. Die ons binnen vroeg in zijn houtverwarmde keuken. 40 graden. Thee! Thee, ging’ie voor ons zetten. Met fucking St. Maarten. Volgens ouders was het heel belangrijk dat we ook juist bij hem langs gingen. Hij was er anders van geen kant op voorbereid. Ik ook niet, ik dronk nooit thee zonder melk.

Nee. Ik kan beter op de grond blijven liggen. Straks merken ze het, dan zingen ze van… wat ook alweer? ‘Hier woont spillebeen..?’ Nee, ‘Hier woont schraapsteel die ons…’ Whatever, concentratie. Luisteren. Wat roepen ze?

‘Ja! Ja, hier! hier!’
‘Nee, nee, hier! daar!’
Grrrtvrrrdr. Teveel suiker, wat zijn koters toch zwakzinnig. Nooit aan beginnen. Is er geen moeder bij of zo? Uit het raam gluren? Nee! Of… het is donker binnen.. hm… ik zie geen-
‘Ja, daar, daar! Ja, daar is tenminste iemand thuis!’
Wat?! Hier niet, plat op de grond. Als ze je vinden gaat het nog maanden rond. En volgend jaar herinneren ze het weer.

Dit is mijn woning. Ik betaal ervoor. Als ik er voor kies om in het donker op de grond te liggen ben ik niemand uitleg verschuldigd. Hoeveel mensen liggen niet dagen lang alleen in het donker op de grond? Als ze aanbellen doe ik niet open.

Oef.. ze gaan langs. Nu wachten.

Niks. Stilte.

Kijken? Achter die auto! Net erlangs steekt een geelrood schijnsel! Ze te klein, die ratten, ze komen niet eens boven een auto uit. Duiken.

M’n telefoon. Ik moest nog iemand bellen. Ik kan best iemand bellen in het donker alleen op de grond in mijn eigen huis. Toevallig moest ik toch nog iemand bellen. Fluisterend. Dit is gewoon allemaal heel gewoon en het is 11 november.

Tags: afleiding, levenslust, schijnprobleem

op 11/11/2009 @ 21:02 Comments RSS 2.0