cultuur?
28 maart, 2010De Paus reageert in zijn preek indirect op de berichten over misbruik en zijn rol als doofpotregisseur daarin. Indirect? De media zijn volgens hem vol vuiligheid en laaghartigheid en onzin.
Waarom willen mensen dingen toedekken die niet toe te dekken zijn? Die zelfs al lang en breed bekend zijn? Is het nostalgie?
In Nederland sluit toedekken meer aan bij onze cultuur dan je zou vermoeden, maar wellicht is het voor Katholieken een wereldwijd gegeven. We hebben een cultuur van compromissen. Als je weet dat je compromissen wilt sluiten kun je maar beter wat halfslachtig zijn. Je wilt de boel een beetje bij elkaar te houden, om ‘gedoe’ te vermijden.
Zodoende dat ik een Katholiek meisje op het nieuws hoor zeggen: “Ik vind als je dan oprecht sorry zegt, dat het dan ook sorry moet zijn en dat je dan niet erover door moet blijven gaan.”
Right. Verkrachting. Sorry.
Dus, je bent 9 jaar en je krijgt Paters piemel in je mond. Sorry… maar dan had het daarmee ook wel afgelopen moeten zijn.
Hoeveel Katholieke buren zouden we in Nederland hebben die weten van misbruik van een buurmeisje, maar die het er liever niet over hebben? De buurman zegt af en toe “Sorry dat ze zo hard huilt*” en dan zegt men, “Geen probleem, excuus aanvaard.”
Wat heeft de kerk dat we ze niet met rieken en fakkels bestormen?
* Ik vermoed eigenlijk dat jonge slachtoffertjes van stelselmatige verkrachting doorgaans heel zachtjes huilen of helemaal niet meer. Vraag het voor de zekerheid uw lokale pastoor.
